Dowódcy synchronizują zegarki. Na most wbiec mamy bez względu na wszystko o godzinie 13:15...



Bunkerkanonen am Albertkanal - 3,7 cm Pak w walce z bunkrami nad Kanałem Alberta



Kalendarz imprez grupy



[Rozmiar: 20611 bajtów]


Autorzy Autorzy Autorzy Bibliografia Marsze Galeria
[Rozmiar: 2610 bajtów]
Rekrutacja




Zadania Pionierów

(źródło: Reibert, Podręcznik służby w armii, wydanie dlas Pioniere, 1942 r.)


Feldpostkarte wydana przez Ersatz-Bau-Bataillon 4. Oschatz

Pionierzy to barwa broni, która dzięki swemu wyszkoleniu i wyposażeniu w środki walki może wspierać inne bronie w poruszaniu się naprzód, gdy siły i środki tych są niewystarczające. Tym samym pionierzy są torującymi drogę w marszu do zwycięstwa. Poza tym mają zatrzymywać bądź uniemożliwić postępy wroga: poprzez zapory wszelkiego rodzaju, przerwanie bądź zniszczenie linii komunikacyjnych, dróg i mostów. Ich zadania na polu walki są wykonywane w najściślejszym związku z innymi rodzajami broni - przede wszystkim z piechotą i bronią pancerną.

Podczas marszu naprzód Pionierzy muszą być zawsze gotowi do szybkiego usunięcia przygotowanych przez wroga zapór, pokonywania przeszkód naturalnych i naprawiania zniszczonych mostów. Od ich działania zależy ciągłość marszu.

Podczas ataku saperzy usuwają z drogi przeszkody, które mogą zahamować zwycięski pochód broni pancernej i piechoty. Dokonując tego wysadzają przejścia w zasiekach z drutu kolczastego, usuwają miny, przeszkody, pomagają działom i pojazdom w pokonywaniu rowów i lejów po pociskach, niszczą wrogie punkty oporu, które oparły się ostrzałowi artyleryjskiemu. W walce o fortyfikacje stałe ich zadaniem jest zniszczenie przeszkód i zasieków przed wrogimi urządzeniami obronnymi, umieszczenie ładunków wybuchowe na wrogiej broni, płytach pancernych i strzelnicach, wypalenie gniazd oporu i bunkrów - wszystkie te zadania wykonują jako oddziały szturmowe (Sturmtruppe), bezpośrednio opierając się na piechocie i czołgach.

Nie mniej ważne jest współdziałanie pionierów z innymi rodzajami broni podczas ataku przez rzeki. Łodziami szturmowymi (Sturmbooten) i gumowymi pontonami (Floßsäcken), przeważnie jeszcze przed wschodem słońca, pokonują rzekę i transportują na wrogi brzeg atakujących strzelców i część ich ciężkiej broni. Gdy tylko złamany zostaje pierwszy opór wroga, budują na rzece szybko tymczasowe mosty, przez które przechodzą dalsze siły piechoty. Potem ich zadaniem jest przeprawienie na promach pontonowych ciężkiej broni piechoty i dział, by atak nie doznawał przestojów. W końcu przechodzi się od przeprawy promowej do budowy mostów, którymi przejeżdżają rezerwy, dalsze baterie, broń pancerna i przeciwlotnicza, jak i pojazdy amunicyjne - by wykorzystać zwycięstwo.

W obronie Pioniere pomagają innym broniom w uniemożliwieniu postępów wroga. Zasiekami z drutu kolczastego, zaporami i barykadami zatrzymują wrogą piechotę; ich zapory przeciwpancerne zmuszają obce czołgi do odwrotu, ich miny mogą zniweczyć pancerny atak, zadając mu ciężkie straty.

Szczególnie odpowiedzialne są zadania pionierów przy oddziałach zmotoryzowanych, pancernych i kawalerii - krótko mówiąc: w jednostkach szybkich (Schnelle Truppen). Jako, że wartość tych jednostek gwałtownie maleje przy każdym zmniejszeniu ich szybkości poruszania się, sprawą honoru pionierów jest troska o to, by żadna zapora, zniszczenie mostu, żadna przeszkoda nie przystopowała marszu oddziałów szybkich.

W ataku, przede wszystkim jednostek pancernych, jest ważne, by utrudnienia terenowe, jak przygotowane przez wroga zapory i miny zostały bezzwłocznie rozpoznane i z cała pewnością unieszkodliwione, tak, aby atak na przeciwnika mógł być wykonany z niezahamowanym impetem. Wielokrotnie w tych przypadkach pionier nim przejść będzie mógł do usuwania zapór, będzie najpierw musiał najpierw złamać opór wroga.

Przy atakach przez rzeki przeprawieni muszą zostać na pontonach i promach strzelcy, strzelcy motocyklowi i ciężka broń. Pod ich osłoną jak najprędzej budowane są mosty, by większe siły, przede wszystkim pojazdy pancerne mogły zwinnie przekroczyć rzekę. Przy pościgu szybkich jednostek za wrogiem pionierzy mogą z nimi szczególnie skutecznie współdziałać poprzez blokując nieprzyjacielowi drogi odwrotu. W wielu przypadkach jednostki pionierów mogą znaleźć zastosowanie za linią wroga i niszcząc mosty, drogi i linie kolejowe zadać wrogowi bolesne ciosy.*
*Przykłady z historii wojen: podczas wojny rosyjsko-japońskiej 1904/05 rosyjska kawaleria wysadziła znajdujący się daleko za linią wroga most kolejowy na rzecze Ssaone i wycofała się, w ciągu pięciu dni przemierzając 400 km. We wrześniu 1914 r. oddziały wysadzania (Sprengtrupps) z Samländischen Pionier-Bataillon Nr. 18 wdarły się na pojazdach silnikowych do 150 km za linię wroga i wysadziły mosty kolejowe, uniemożliwiając tym samym wrogowi przerzucenie wojsk; w podobny sposób w kampanii przeciwko Polsce saperzy niemieccy w wielu przypadkach działali wysunięci daleko przed główne siły, niszcząc linie kolejowe i mosty i opóźniając tym samym odwrót Polaków.

Gdy jednostki szybkie zostaną zmuszone do obrony, pionierzy muszą zatrzymać postępy wroga szybko i zmyślnie rozkładając na przedpolu zapory.

Plutony saperskie piechoty, pułków kawaleryjskich, zmotoryzowanych batalionów rozpoznawczych, jak i batalionów strzelców i strzelców motocyklowych wykorzystywane są głównie do zadań budowlanych, przekraczania i usuwania zapór. Dzięki swojemu wyposażeniu mostowemu, jak i transportowanemu ze sobą wyposażeniu pomocniczemu, są w stanie umożliwić szybką przeprawę swojej jednostki. Podczas pościgu (Verfolgung) za wrogiem mają za zadanie usuwanie pozostawionych przez niego zapór, jak i zmuszają go do nadkładania drogi przez blokowanie tras odwrotu. W chwilach spokoju, podczas odpoczynku, w przerwie w boju i przy otwartych flankach, budując bronione zapory na odpowiednich do tego odcinkach terenu, mogą przejąć zadanie ubezpieczania oddziału.

Pionierzy dywizji górskich (Gebirgspioniere) wymagają szczególnie gruntownego wyszkolenia do służby w terenie górskim i częściowo odmiennego wyposażenia w sprzęty saperskie - czego wymaga szczególna specyfika walki w górach. Tutaj nader szkodliwe dla wroga może być blokowanie dróg i niszczenie mostów - posuwanie się w takim terenie poza drogami jest bardzo czasochłonne, a nierzadko możliwe jest tylko przemieszczanie się żołnierz za żołnierzem. W martwych polach ostrzału, których nie można dosięgnąć granatem, miny pionierów mogą mieć decydujące znaczenie.

Wymagana jest więc gotowość do zadań, żelazna wola, zdolności alpinistyczne i staranne wyszkolenie by Gebirgspionier mógł być dla innych broni torującym drogę, w najlepszym tego słowa znaczeniu. Przede wszystkim musi usuwać przeszkody wszelkiego rodzaju, które hamują marsz naprzód bądź atak. Dlatego często jest zmuszony wraz ze strzelcami górskimi pokonywać rynny, strome skaliste ściany, granie, unikając sprytnym wykorzystaniem wszelkich możliwości ognia wroga, i pokonywać zapory które zapewniają broniącemu się bezpieczeństwo. Na miejscu wysadzonych kładek i mostów musi prędko budować nowe, często bez przygotowanych do tego środków, przez wąwozy, często wychylając się przy pracy ponad skałami. Pokonywanie rwących rzek górskich jest związane ze znacznymi trudnościami technicznymi; często wzbierająca nagle woda szybko niszczy to, co zostało zbudowane w wysiłku.

Swoje środki walki i urządzenia Gebirgspionier transportuje na swym wiernym towarzyszu, zwierzęciu jucznym, o ile brak dróg nie zmusi go do noszenia sprzętu na swoich barkach. W zimie oddziały pionierów muszą podczas zadań rozpoznawczych pokonywać swoją drogę w butach śnieżnych, albo na rakietach śnieżnych nieść wsparcie swoim towarzyszom z innych broni.

Wszystkie te zadania Gebirgspionier wykonuje z najoszczędniejszym użyciem swoich ograniczonych środków walki, które na wysokościach - ponad drogami zaopatrzenia - są wielokroć cenniejsze niż na dole, w dolinie. Zadania wykonuje po skąpym posiłku, który przenosi w swym plecaku i po krótkim, i płytkim śnie na twardej skale albo w śnieżnej norze.

Tak więc służba Gebirgspioniera jest ciężka i odpowiedzialna, ale oferuje możliwość udowodnienia swoich umiejętności i woli czynem. Znosi on ogromne wysiłki i niedostatki, i dlatego jest sowicie wynagradzany wspaniałymi wrażeniami jakie dać może mu świat gór i świadomością, że tu, w górach, pojedynczy człowiek może mieć decydującą rolę.

Każdy jeden Pionier musi być przeniknięty wolą użycia swoich środków walki z zaangażowaniem całej swojej osobowości tam, gdzie jest to potrzebne.
(tłumaczenie: Hainrich)



Wśród bolszewików zapanowało zamieszanie. Miotacz ognia niósł do okopów śmierć...


3. Dywizja Pancerna została utworzona 15 października 1935 r. w Wünsdorf niedaleko Berlina. Nazywana była "Dywizją Niedźwiedzia"...



Stalingrad - reportaż radiowy o walkach miejskich z września 1942 r. w .mp3!



FmW 41 - powstanie, budowa, zastosowanie



Rakietnica Leuchtpistole LP-38


Śpiewnik saperski - ściągnij .mp3