Dowódcy synchronizują zegarki. Na most wbiec mamy bez względu na wszystko o godzinie 13:15...



Bunkerkanonen am Albertkanal - 3,7 cm Pak w walce z bunkrami nad Kanałem Alberta



Kalendarz imprez grupy



[Rozmiar: 20611 bajtów]


Autorzy Autorzy Autorzy Bibliografia Marsze Galeria
[Rozmiar: 2610 bajtów]
Rekrutacja


Służba meldunkowa

(Regulamin piechoty H.Dv. 130/2a)


źródło: Bundesarchiv 146—2007—0148, maj 1944
  1. Przy wszystkich meldunkach meldujący musi wyrażać się jasno i ściśle. Odróżnić należy to, co sam zobaczył od tego, co zauważył bądź powiedział ktoś inny i od tego, co jest tylko przypuszczeniem. Należy określić źródło z którego pochodzi wiadomość. Przypuszczenia należy uzasadnić.
  2. Meldunki składa się ustnie lub pisemnie. Co do zasady meldunek ustny osiąga adresata najszybciej. Często jest też jednak źródłem błędów i należy z niego korzystać tylko, gdy:
    • przenoszący jest bezwarunkowo godny zaufania i panuje nad wrażeniami wywieranym na niego przez bitwę,
    • meldunek jest tak krótki, że przenoszący może go bez trudności zapamiętać,
    • meldunek zostanie bezbłędnie powtórzony przez przenoszącego.
    Meldunki, w przypadku których warunki te nie są spełnione przekazać należy pisemnie (H. Dv. 272 i H. Dv. 300, załącznik).
  3. Długie meldunki mogą zostać zastąpione nieskomplikowanymi szkicami. Proste rzuty z góry (Grundrissskizzen) mają dla adresata większą wartość niż szkice perspektywiczne (Ansichtskizzen). Ostatnie są celowe tylko, gdy adresat widzi teren tak samo jak wysyłający. Sporządzanie szkiców nie może znacznie opóźniać wysłania meldunku.
    Umówione znaki (sygnalizacja rakietami świetlnymi) są niedoskonałym, ale szybkim środkiem pomocniczym.
  4. Podczas sporządzania meldunku zgłaszana obserwacja musi być potwierdzona.
  5. Każdy meldunek o wrogu musi dawać odpowiedź na poniższe cztery pytania1:
    • kiedy dokonano obserwacji?
    • co zauważono? (np. 2 lekkie karabiny maszynowe i 10 strzelców)
    • w jakiej sytuacji zauważono wroga? (np. przy okopywaniu się, podchodzeniu, obserwującego)
    • gdzie go zauważono? (miejsce należy dokładnie określić)
    Często podaje się też dalsze zamiary wysyłającego.
  6. Do przenoszenia meldunków, gdy brakuje środków technicznych bądź psów meldunkowych używać należy gońców. To samo dotyczy sytuacji, gdy użycie technicznych środków łączności może być niekorzystne (zagrożenie podsłuchem).
    Od każdego gońca wymaga się odwagi, wytrzymałości, niezawodności i sprytu.
  7. Ustne meldunki należy od razu powtórzyć. Poruszyć należy kwestie niejasne. Celowe może być ustne podanie przenoszącemu treści pisemnego meldunku.
    Gońcowi często wskazuje się, jaką drogę ma obrać. Jeżeli pozwala na to sytuacja, należy wcześniej wskazać gońcom drogi meldunkowe. W niebezpiecznej sytuacji gońców należy wysyłać parami.

    Przykładowy meldunek.
    Przykładowy meldunek. Rubryki na podanie miejsca nadania, numer porządkowy meldunku, potwierdzenie nadania, potwierdzenie odbioru, czas, datę, miejsce i adresata.
    źródło: Felddienst-ABC für den Schützen, Major Kühlwein, Berlin 1934 r.

  8. Sprytne wykorzystanie terenu i szybka orientacja to przesłanki tego, by w miarę możliwości niezauważonym i szybko dostarczyć meldunek adresatowi. Goniec nie może swoim nieostrożnym zachowaniem zdradzić wrogowi miejsca nadania i odbioru meldunku.
    Ścieżki powstające w wyniku częstego dostarczania meldunków wskazują wrogiemu rozpoznaniu lotniczemu położenie punktów dowodzenia. Często używane drogi meldunkowe należy z tego względu dopasować do terenu (rowy, miedze, drogi). Jeżeli mimo to powstają ścieżki, przeprowadzić należy je dalej, obok punktu dowodzenia.
  9. W drodze, jeżeli to konieczne, goniec pyta o miejsce przebywania przełożonego do którego skierowany jest meldunek (np. poprzez zawołanie: "Meldung an III./I.R. 4" — "Meldunek do III. batalionu 4 pułku piechoty"). W przypadku poważnego zagrożenia przekazuje dowódcy i oddziałowi krzykiem i zwięźle zawartość swojego meldunku. W drodze należy wykorzystać wszystkie możliwości przyspieszenia dostarczenia meldunku.
    Ważne spostrzeżenia dokonane w drodze z meldunkiem zameldować należy adresatowi.
  10. Każdy przenoszący ważny rozkaz jest zobowiązany przerwać naradę bądź wydawanie rozkazów (np. poprzez zawołanie: "Bataillonsbefehl!" — "Rozkaz z batalionu" albo "Wichtige Meldung" — "Ważny meldunek").
  11. Przed powrotem do wysyłającego meldunek goniec pyta, czy zabrać ma ze sobą jakieś rozkazy.
    Po powrocie melduje wysyłającemu wykonanie zadania.
  12. Wymienione powyżej zasady odnoszące się do meldunków stosuje się odpowiednio do rozkazów.
źródło: H.Dv. 130/2a, wyd. 1938 r., tłum.: Hainrich

Goniec przechodzi przez tlacy się jeszcze most.
Goniec przechodzi przez tlący się jeszcze most. Polska, wrzesień 1939 r.


1tzw. "4 razy W": — Wann, Wer, Wie, Wo — kiedy, kto, jak, gdzie — przyp. tłum.




Wśród bolszewików zapanowało zamieszanie. Miotacz ognia niósł do okopów śmierć...


3. Dywizja Pancerna została utworzona 15 października 1935 r. w Wünsdorf niedaleko Berlina. Nazywana była "Dywizją Niedźwiedzia"...



Stalingrad - reportaż radiowy o walkach miejskich z września 1942 r. w .mp3!



FmW 41 - powstanie, budowa, zastosowanie



Rakietnica Leuchtpistole LP-38


Śpiewnik saperski - ściągnij .mp3